Tuesday, March 20, 2012


இந்த தடவை கண்டிப்பா ஹூசைனம்மாக்கிட்ட இடுகை எழுதிட்டு தான் பேசுவேன்னு சபதத்தோட தான் இருக்கேன். சாதரணமா எல்லா ரைட்டர்ஸுக்கும் இருக்குற ரைட்டர்ஸ் ப்லாக் எனக்கு இரண்டு வருஷமாவே இருக்கு. சே!! ரொம்ப டூ மச் தான் இல்ல?

இவ்வளவு நாள் எழுதாம இருந்தும் என்னை இன்னும் நினைவில் வெச்சிருக்கும் என் அன்பு சகோதரிகளுக்கு (மைக், சோடா பாட்டில் நினைவுக்கு வருதா?)‍‍ நன்றி, நன்றி, நன்றி. என்னுடைய தக்கடி குறிப்பை வலைச்சரத்தில் அறிமுகப்படுத்திய ஸாதிகா அக்காவிற்கு நன்றி, நன்றி நன்றி!

அப்புறம், இப்பல்லாம் பின்னூட்டம் இட நேரம் இருக்குறதில்ல. ஆனா எல்லார் பதிவையும் படிக்க தவறுவதில்லை. இப்ப முழு நேர குடும்ப தலைவி(!!) ஆகிட்டதாலயும், தனியா சமாளிக்கவும் ரொம்பவே உறுதுணையா இருப்பது நம்ம இணையம் தான். என்ன சந்தேகம்னாலும் ம்மாகிட்ட கேட்டுட்டு ஒரு வாட்டி நெட்லயும் பார்ப்பது தான் வழக்கமாயிட்டு. பிள்ளைக்கு சளி வந்து கஷ்டப்பட்டு இருந்தப்ப, ம்மா இஞ்சி தட்டி கொடுக்க சொன்னாங்க. ஆனா செய்முறை விளக்கத்தோட பிள்ளைக்கு சளி பிடிச்சா என்ன செய்யன்னு அவ்வளவு விரிவா எழுதின ஜலீலா அக்காவுக்கு நான் பின்னூட்டமிடலானும் அவ்வளவு துவா செஞ்சேன்!!

அப்புறம், இந்த உலக மக்களுக்கு நான் சொல்லிக்கிறது என்னன்னா, கடைசில நானும் சூப்பரா பிரியாணி செய்ய கத்துக்கிட்டேன். அட ஆமாங்க, நம்புங்க. அடுத்த வாட்டி கட்டாயம் ஃபோட்டோவோட ஆதாரம் கொடுக்குறேன், ஒகே! அதுக்கு காரணம் நம்ம சகோதரி ஆசியா தான். அவங்களோட பரங்கிப்பேட்டை பிரியாணி ரெசிபி இப்ப எங்க வீட்டுல நல்ல ஃபேமஸ்! உங்களுக்கும் என்னுடைய நன்றி ப்ளஸ் துவாக்கள் அக்கா!

‍‍‍....

சரியா நாலு வருஷம் முன்னாடி  பெண்கள் தினம் அன்னைக்கு என்னுடைய மேலாண்மை கல்லூரி தோழிகள் எல்லாரும் கடற்கரையில் சந்திச்சோம். அப்பத்தான் படிப்பு முடிஞ்சு, எல்லாரும் அவரவர் வேலையில செட்டில் ஆகியிருந்தோம். அப்ப ஒருத்தருக்கொருத்தரி விசாரிக்கும்போது,வர்க் ப்ரெஷர், கல்யாணம்னு பல டாபிக் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. இப்ப கூட படிச்ச தோழியர் பலருக்கு திருமணம் ஆகிடுச்சு, அதுல பல பேர் க்ளாஸ்மேட், இல்லன்னா சீனியர் பசங்களோட காதல் திருமணமும் அடக்கம்.

படிப்பு முடிக்கும்போதே பல லட்சங்கள் சம்பளத்தோட வேலை, ஈசி லோன் மூலமா வீடு, கார்னு எம்பிஏ படிச்ச ஒரு வருஷத்துல லைஃப் ஸ்டைலே எல்லாருக்கும் மாறி இருந்தது. நீளமான, சுருட்டைமுடி சர்ண்யா இப்ப செம்ம ட்ரெண்டியா ஸ்ட்ரைட் ஆக்கிட்டு, ஆளே மாறி இருந்தா. அதுபோல தான் எல்லாருக்கும், ஏதோ ஒரு மாற்றம். இப்பல்லாம் ஆஃபிஸ் பார்ட்டிகள்ல 'ட்ரிங்க்ஸ்' செர்வ் பண்றத பத்தி யாரும் பெருசா எடுத்துக்குறதில்ல. அதோட பெரிய ஷாக் என்னனா, ஃபேஸ்புக்கில சாதரணமா கையில மதுக்கோப்பைகளோட போஸ் தராங்க. காலேஜுக்கு வரும்போது துப்பட்டாவை பின் பண்ணி வந்தவங்கள்ளாம் கேஷுவலா ஷார்ட் ஸ்கர்ட் போட்டுட்டு போஸ் குடுக்குறாங்க. .

இப்படி நடை, உடை, செயற்க்கையான ஆங்கில ஆக்ஸென்ட்னு பல விஷயங்கள் மாறினாலும் என்னை ரொம்ப டிஸ்டர்ப் செய்யும் விஷயம், இப்ப நம்ம நாட்டில கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகரிச்சிட்டு இருக்கும் விஷயம், டின்க் எனப்படும் "டபுள் இன் கம், நோ கிட்ஸ்" தான். நான் இதை முதன் முறையா ஒரு மேகசின்ல படிச்சப்போ, எங்கயோ நடக்குற விஷயம்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா இப்பல்லாம் என்னை சுத்தி நிறைய பேர் இருகாங்கன்னு புரியுது. அதாவது என்னன்னா, திருமணம் ஆனாலும் குழந்தைகளே வேண்டாம்னு இருக்குறவங்களுக்கு பேரு தான் இந்த டின்க் தம்பதிகள். குழந்தைபேறு, அதுக்குன்னு செலவழிக்கிறது, சொத்து சேக்குறது, முக்கியமா அந்த பொறுப்பு தலையில சுமப்பதை தேவையில்லைன்னு நினைக்கிற கான்சப்ட் தான் இது.

ஏற்கெனெவே 'பெண்ணின் திருமண வயது 21" என்று ஆட்டோவில எழுதின காலமெல்லாம் மலையேறி போய், இப்ப 25‍ ல இருந்து 27 வயசில தான் கல்யாணமே பண்ணிக்கிறாங்க. இதுல பிள்ளைபேறையும் தள்ளி போடுறது, இல்லை ஒரேடியா வேண்டாம்னு ஒதுக்குறதும் ஃபேஷனாவே ஆகிட்டு.

எப்ப திருமணம் பண்ணலாம், எப்ப குழந்தை பெறலாம், என்ன உடை அணியலாம், இதெல்லாமே ஒவ்வொருத்தரோட உரிமை. நிச்சயமா அதை கேள்வி கேட்கும் உரிமை எனக்கு இல்லை. ஆனா அது ஒரு ட்ரென்ட் மாதிரி மாறிட்டு வருவது கண்ணுக்கே தெரியாம நம்முடைய சமூகத்தை பின்னாளில் பெரிதாக தாக்கலாம். எப்படின்னா, ஒரு உதாரணத்துக்கு சொல்றேன். அமீரகத்துல 95% குடும்பங்கள் தங்களுடைய குழந்தைகளை வளர்க்க நேன்னிஸ் அல்லது ஆயாக்களை நியமிச்சிடுறாங்க. பெத்தவங்க வேலைக்கும், இன்னும் ரொம்ப பணக்கார பெத்தவங்க மத்த கேளிக்கைகளுக்கும் போறதுனால இந்த குழந்தைகள்  காசுக்காக மட்டுமே உழைக்கும் வேலையாட்களிடம் வளர்வதால் அவங்க்ளோட ஆரோக்கியம், உடல் வளர்ச்சி, மன வளர்ச்சி, மன முதிர்ச்சி, இது எல்லாமே பாதிக்கப்படுது. இது மட்டுமில்லாம பெத்தவங்க கவனிப்பு இல்லாத பிள்ளைங்க பொதுவாகவே ரொம்ப ரிபெல்லியஸா, எதுக்கும் அடங்காதவங்களா இருக்காங்க.

இப்படிப்பட்ட பசங்க படிக்கிற பள்ளிகள்ல தான் நம்ம பிள்ளைகளும் படிப்பாங்க, அது போல அவங்களோட தாக்கம் கண்டிப்பா நம்ம பிள்ளைகள் கிட்டயும் கட்டாயம் தெரியும். என்னதான் நாம கண்டிப்போட இருந்தாலும், இது தான் ஃபேஷன், இது தான் ஐடியல் வேர்ல்ட் என்று ஒரு மாயையை க்ரியேட் பண்ணி, நம்ம பிள்ளைகளும் அதை பின்பற்ற தொடங்கிடுவாங்க.

அது போல பிள்ளை பேறை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிய மேற்க்கத்திய நாடுகள்ல இப்ப இருக்குற பெரிய பிரச்சினை‍ ஏஜிங்க் பாபுலேஷன். அதாவது, மக்கள் தொகையில் இளைஞர்களை விட வயசானவங்க அதிகமாகிட்டே போறது. அப்படி இருக்கும் ஒரு சூழல்ல, புதிய கண்டுபிடிப்புககள், வளர்ச்சி, வேலை வாய்ப்புன்னு எல்லாமே பாதிப்புக்குள்ளாவுது.  கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க, ஒரு ஊருல எல்லாருமே தாத்தா பாட்டிங்களாவே இருந்தா அந்த ஊரு எப்படி இருக்கும்னு?


இப்போதைக்கு இந்த பிரச்சினை பெரும்பாலும் ஐரோப்பாவில் அதிகமா இருக்கு. பின்லாந்து நாட்டில இது பத்தின ஒரு ஆராய்ச்சியில என்ன சொல்லிருக்காங்கன்னு பாருங்க:


"At the beginning of the twenty-first century the Finnish society is characterised by increasing individualisation, as well as a fragmentation of social values, life choices and identities. Concurrently, traditions and consistent social norms are losing importance. This applies also for the ageing process, which is far more individual today than ever before."


இந்த இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டின் துவக்கதில இருந்து அதிக அளவில் மனிதர்கள் ஒரு கூட்டாக, சமூகமாக வாழ்வதை தவிர்த்து, தனியாக வாழ ஆரம்பித்ததன் விளைவாக சமூக கட்டுபாடுகள் உடைந்து போயின. ஒரு குடும்பம் என்றால் அதில் தலைவன், தலைவி, பிள்ளைகள், அவர்களின் தாத்தா பாட்டி என்றும், அப்படி பல குடும்பங்கள் ஒன்றாக இருப்பது தான் ஒரு சமூகம் என்ற விஷயமே போற போக்க பார்த்தா இல்லாம போயிடும் போல.  இப்ப மேலை நாடுகள்ல இருக்கும் பழக்கங்கள் இந்தியாவிலும் வேகமா பரவிட்டு இருக்கு. பிள்ளைகள் வேண்டாம்னு சொல்றது, இருபதுகளின் இறுதிகளில் இருந்தாலும் "பிள்ளைகளை பார்த்துக்குற மன முதிர்ச்சி எங்களுக்கு இன்னும் வரலை" "come on, i am too young for that", "i don't think i can handle that responsibility" போன்ற வாசகங்கள் கேக்குறது வாடிக்கையாயிட்டு. 

தனி மனித சுதந்திரம், என் இஷ்டப்படி தான் எல்லாமே செய்வேன், என்னை யாரும் கேள்வி கேக்க கூடாது என்ற எண்ணங்கள் இப்போ நம்ம இளைய சமுதாயத்திடம் அதிகமா பரவிக்கொண்டிருக்கு.  கொஞ்சம் யோசிச்சு பார்த்தா தெரியும், மனிதன் எதற்கும் அடிபணியாம அவன் இஷ்டத்துக்கு போய்க்கொண்டிருந்தால் அதோட விளைவுகள் இந்த சமுதாயத்துக்கு எவ்வளவு பாதிப்பை உண்டு பண்ணும் என்று.