Monday, September 17, 2012

அவதூறை எதிர்கொள்ள..

பிற்சேர்க்கை:  http://muslimmatters.org/2012/09/16/39567/ ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த இக்கட்டுரையைக்கொண்டே இதை நான் எழுதினேன்.

மீண்டும் ஒரு முறை நமது அருமை நபி முஹம்மது ஸல் அவர்களைப்பற்றின அவதூறை கிளப்பும் ஒரு விஷயம் உலகம் முழுக்க வாழும் நம் சகோதரர்களிடம் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஆயிரத்தி நானூறு வருடங்களுக்கு முன்னர் வாழ்ந்து, ஒன்றுமே இல்லாத ஒரு பூமியில் ஒரு மிகப்பெரிய புரட்சியை வெறும் இருபது ஆண்டுகளில் ஏற்படுத்திய  அந்த மாமனிதர் செய்த ஒவ்வொரு செயலையும் நபிவழியென இன்றளவிலும் கடைப்பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் மக்கள், அவரை தன்னுடைய தாய், தகப்பனை விட மேலான ஒரு இடத்தில் வைத்திருக்கிறார்கள். அப்பேர்பட்ட நம் நபி ஸல் அவர்களை சிறிதளவு இழிவாக பேசினாலும் நம்மால் தாங்க முடியாது தான். ஆனால் நபிவழியை வாழ்வின் எல்லா கட்டங்களிலும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நாம் இத்தகைய அவதூறை சந்திக்கும்போதும் அதே அளவு கடைப்பிடிக்கிறோமா?

நபி ஸல் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில், எத்தனையோ அவதூறுகளையும் அவமானங்களையும் சந்தித்திருக்கிறார்கள். பின்னர் ஒரு கட்டத்தில் அவர்களை மன்னித்தும் இருக்கிறார்கள். இஸ்லாம் பரவ தொடங்கிய கால்த்திலிருந்தே இத்தகைய அவதூறுகளும் ஏளனங்களும் அவர்களை சூழ்ந்து தான் இருந்திருக்கிறது . ஆனால் அவற்றை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் அவர்களை அல்லாஹ்விடம் விட்டுவிடுவிடுவதேசாலச்சிறந்தது , ஏனெனில்


15:95உம்மை ஏளனம் செய்பவர்கள் சம்பந்தமாக நாமே உமக்குப் போதுமாக இருக்கின்றோம்.



நபி ஸல் அவர்களை ஏளனம் செய்பவர்களை அல்லாஹ்வே பொறுப்பெடுத்துக்கொள்ளும்போது மனிதர்களாகிய நாம் தெருவில் இறங்கி, அமெரிக்க கொடியை எரித்து, கலவரம் உண்டாக்கி தேவையில்லாத உயிர் சேதமும் பொருள் சேதமும் ஏற்படுத்தி எதை சாதிக்க போகிறோம்?

சூரா அல் பகறாவில் ஏளனம் செய்வது அறிவீனர்களின் செயல் என மூஸா அலைஹிவஸல்லம் கூறுகிறார்கள்

2:67இன்னும் (இதையும் நினைவு கூறுங்கள்) மூஸா தம் சமூகத்தாரிடம், “நீங்கள் ஒரு பசுமாட்டை அறுக்க வேண்டும் என்று நிச்சயமாக அல்லாஹ் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறான்” என்று சொன்னபோது, அவர்கள் “(மூஸாவே!) எங்களை பரிகாசத்திற்கு ஆளாக்குகின்றீரா?” என்று கூறினர்; (அப்பொழுது) அவர், “(அப்படிப் பரிகசிக்கும்) அறிவீனர்களில் ஒருவனாக நான் ஆகிவிடாமல் அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புத் தேடுகிறேன்” என்று கூறினார்.



7:199. எனினும் (நபியே) மன்னிப்பைக் கைக் கொள்வீராக! நன்மையைக் கடைபிடிக்குமாறு (மக்களை) ஏவுவீராக மேலும் அறிவீனர்களைப் புறக்கணித்து விடும்.

அறிவீனர்களை அலட்சியம் செய்யுமாறு குர் ஆன் நமக்கு கட்டளையிட்ட பின்னும் அத்தகைய அறிவீனர்களிடம் நாம் ஏன் விவாதித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும்? குறிப்பாக பதிவர்களாகிய நாம் நிச்சயமாக நம்முடைய பொன்னான நேரத்தை இத்தகையோரிடம் வீணடிக்க வேண்டாமே!!

25:63இன்னும் அர்ரஹ்மானுடைய அடியார்கள் (யாரென்றால்) அவர்கள்தாம் பூமியில் பணிவுடன் நடப்பவர்கள்; மூடர்கள் அவர்களுடன் பேசி(வாதா)ட முற்பட்டால் “ஸலாம்” (சாந்தியுண்டாகட்டும் என்று) சொல்லி (விலகிப் போய்) விடுவார்கள்.


இஸ்லாம் மிக மிக எளிமையான ஒரு மார்க்கம். நாம் தான் அதை தேவையில்லாமல் கடினமாக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். அப்படி குர் ஆனிலும்  ஹதீஸிலும் இல்லாத வேறு எந்த முறையை கடைப்பிடித்தாலும் நாம் வெற்றியடைய போவதில்லை. அதனால் எதற்கு  இந்த தேவையில்லாத ஆர்ப்பாட்டங்களும் கோஷங்களும்? இதனால் யாருக்கு என்ன பயன்? இப்படிபட்ட ஆர்ப்பாட்டங்களில், அது எவ்வளவு அமைதியான முறையில் நடைப்பெற்றாலும் அது நிச்சயமாக கலவரங்களை பரப்பக்கூடியவை. இப்படிபட்ட கலவரங்களில் அநியாயமாக கொல்லப்படும் அப்பாவி மக்களா அந்த படத்தை எடுத்தார்கள்? அவர்களுக்கும் அந்த படத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்க முடியும்? 

செய்திகளில் சென்னையில் நடந்த ஆர்ப்பாட்டத்தை காண்பிக்கும்போது ஒரு பெண்மணி சிரித்துக்கொண்டே கோஷம் எழுப்பினார். நிச்சயமாக இதைவிட வேதனைக்குரிய விஷயம் வேறெதுவும் இல்லை. 

அந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட ஆண்கள் பாதி பேர் யாரும் தாடி வைத்தவர்களாக தெரியவில்லை. நபி ஸல் அவர்களின் மீது நாம் கொண்டிருக்கும் அன்பை இப்படி வீதியில் வந்து காட்ட வேண்டும் என எந்த அவசியமும் இல்லை. நம் வாழ்வில் அன்றாடம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நபிவழியை பேணாமல் அவர்கள் மீது எவ்வாறு அன்பு வைக்க முடியும்? முதலில் நம்மை நாமே நபி ஸல் அவர்களுடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை அதிகமளவு படித்து, அவர்களுடைய வழிமுறைகளை நம் வாழ்விலும் கடைப்படிக்க வேண்டும். இதை எனக்கும் ஒரு படிப்பினையாக்கிக்கொள்கிறேன். அல்லாஹ் நம் அனைவரையும் மரணிக்கும் வரையில் அவன் ஒருவனை வணங்கி, அவனுக்கே அடிமையாக தவிற வேறெந்த நிலையிலும் மரணிக்காமல் இருக்க உதவி புரிவானாக. ஆமீன். 



Tuesday, March 20, 2012


இந்த தடவை கண்டிப்பா ஹூசைனம்மாக்கிட்ட இடுகை எழுதிட்டு தான் பேசுவேன்னு சபதத்தோட தான் இருக்கேன். சாதரணமா எல்லா ரைட்டர்ஸுக்கும் இருக்குற ரைட்டர்ஸ் ப்லாக் எனக்கு இரண்டு வருஷமாவே இருக்கு. சே!! ரொம்ப டூ மச் தான் இல்ல?

இவ்வளவு நாள் எழுதாம இருந்தும் என்னை இன்னும் நினைவில் வெச்சிருக்கும் என் அன்பு சகோதரிகளுக்கு (மைக், சோடா பாட்டில் நினைவுக்கு வருதா?)‍‍ நன்றி, நன்றி, நன்றி. என்னுடைய தக்கடி குறிப்பை வலைச்சரத்தில் அறிமுகப்படுத்திய ஸாதிகா அக்காவிற்கு நன்றி, நன்றி நன்றி!

அப்புறம், இப்பல்லாம் பின்னூட்டம் இட நேரம் இருக்குறதில்ல. ஆனா எல்லார் பதிவையும் படிக்க தவறுவதில்லை. இப்ப முழு நேர குடும்ப தலைவி(!!) ஆகிட்டதாலயும், தனியா சமாளிக்கவும் ரொம்பவே உறுதுணையா இருப்பது நம்ம இணையம் தான். என்ன சந்தேகம்னாலும் ம்மாகிட்ட கேட்டுட்டு ஒரு வாட்டி நெட்லயும் பார்ப்பது தான் வழக்கமாயிட்டு. பிள்ளைக்கு சளி வந்து கஷ்டப்பட்டு இருந்தப்ப, ம்மா இஞ்சி தட்டி கொடுக்க சொன்னாங்க. ஆனா செய்முறை விளக்கத்தோட பிள்ளைக்கு சளி பிடிச்சா என்ன செய்யன்னு அவ்வளவு விரிவா எழுதின ஜலீலா அக்காவுக்கு நான் பின்னூட்டமிடலானும் அவ்வளவு துவா செஞ்சேன்!!

அப்புறம், இந்த உலக மக்களுக்கு நான் சொல்லிக்கிறது என்னன்னா, கடைசில நானும் சூப்பரா பிரியாணி செய்ய கத்துக்கிட்டேன். அட ஆமாங்க, நம்புங்க. அடுத்த வாட்டி கட்டாயம் ஃபோட்டோவோட ஆதாரம் கொடுக்குறேன், ஒகே! அதுக்கு காரணம் நம்ம சகோதரி ஆசியா தான். அவங்களோட பரங்கிப்பேட்டை பிரியாணி ரெசிபி இப்ப எங்க வீட்டுல நல்ல ஃபேமஸ்! உங்களுக்கும் என்னுடைய நன்றி ப்ளஸ் துவாக்கள் அக்கா!

‍‍‍....

சரியா நாலு வருஷம் முன்னாடி  பெண்கள் தினம் அன்னைக்கு என்னுடைய மேலாண்மை கல்லூரி தோழிகள் எல்லாரும் கடற்கரையில் சந்திச்சோம். அப்பத்தான் படிப்பு முடிஞ்சு, எல்லாரும் அவரவர் வேலையில செட்டில் ஆகியிருந்தோம். அப்ப ஒருத்தருக்கொருத்தரி விசாரிக்கும்போது,வர்க் ப்ரெஷர், கல்யாணம்னு பல டாபிக் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. இப்ப கூட படிச்ச தோழியர் பலருக்கு திருமணம் ஆகிடுச்சு, அதுல பல பேர் க்ளாஸ்மேட், இல்லன்னா சீனியர் பசங்களோட காதல் திருமணமும் அடக்கம்.

படிப்பு முடிக்கும்போதே பல லட்சங்கள் சம்பளத்தோட வேலை, ஈசி லோன் மூலமா வீடு, கார்னு எம்பிஏ படிச்ச ஒரு வருஷத்துல லைஃப் ஸ்டைலே எல்லாருக்கும் மாறி இருந்தது. நீளமான, சுருட்டைமுடி சர்ண்யா இப்ப செம்ம ட்ரெண்டியா ஸ்ட்ரைட் ஆக்கிட்டு, ஆளே மாறி இருந்தா. அதுபோல தான் எல்லாருக்கும், ஏதோ ஒரு மாற்றம். இப்பல்லாம் ஆஃபிஸ் பார்ட்டிகள்ல 'ட்ரிங்க்ஸ்' செர்வ் பண்றத பத்தி யாரும் பெருசா எடுத்துக்குறதில்ல. அதோட பெரிய ஷாக் என்னனா, ஃபேஸ்புக்கில சாதரணமா கையில மதுக்கோப்பைகளோட போஸ் தராங்க. காலேஜுக்கு வரும்போது துப்பட்டாவை பின் பண்ணி வந்தவங்கள்ளாம் கேஷுவலா ஷார்ட் ஸ்கர்ட் போட்டுட்டு போஸ் குடுக்குறாங்க. .

இப்படி நடை, உடை, செயற்க்கையான ஆங்கில ஆக்ஸென்ட்னு பல விஷயங்கள் மாறினாலும் என்னை ரொம்ப டிஸ்டர்ப் செய்யும் விஷயம், இப்ப நம்ம நாட்டில கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகரிச்சிட்டு இருக்கும் விஷயம், டின்க் எனப்படும் "டபுள் இன் கம், நோ கிட்ஸ்" தான். நான் இதை முதன் முறையா ஒரு மேகசின்ல படிச்சப்போ, எங்கயோ நடக்குற விஷயம்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா இப்பல்லாம் என்னை சுத்தி நிறைய பேர் இருகாங்கன்னு புரியுது. அதாவது என்னன்னா, திருமணம் ஆனாலும் குழந்தைகளே வேண்டாம்னு இருக்குறவங்களுக்கு பேரு தான் இந்த டின்க் தம்பதிகள். குழந்தைபேறு, அதுக்குன்னு செலவழிக்கிறது, சொத்து சேக்குறது, முக்கியமா அந்த பொறுப்பு தலையில சுமப்பதை தேவையில்லைன்னு நினைக்கிற கான்சப்ட் தான் இது.

ஏற்கெனெவே 'பெண்ணின் திருமண வயது 21" என்று ஆட்டோவில எழுதின காலமெல்லாம் மலையேறி போய், இப்ப 25‍ ல இருந்து 27 வயசில தான் கல்யாணமே பண்ணிக்கிறாங்க. இதுல பிள்ளைபேறையும் தள்ளி போடுறது, இல்லை ஒரேடியா வேண்டாம்னு ஒதுக்குறதும் ஃபேஷனாவே ஆகிட்டு.

எப்ப திருமணம் பண்ணலாம், எப்ப குழந்தை பெறலாம், என்ன உடை அணியலாம், இதெல்லாமே ஒவ்வொருத்தரோட உரிமை. நிச்சயமா அதை கேள்வி கேட்கும் உரிமை எனக்கு இல்லை. ஆனா அது ஒரு ட்ரென்ட் மாதிரி மாறிட்டு வருவது கண்ணுக்கே தெரியாம நம்முடைய சமூகத்தை பின்னாளில் பெரிதாக தாக்கலாம். எப்படின்னா, ஒரு உதாரணத்துக்கு சொல்றேன். அமீரகத்துல 95% குடும்பங்கள் தங்களுடைய குழந்தைகளை வளர்க்க நேன்னிஸ் அல்லது ஆயாக்களை நியமிச்சிடுறாங்க. பெத்தவங்க வேலைக்கும், இன்னும் ரொம்ப பணக்கார பெத்தவங்க மத்த கேளிக்கைகளுக்கும் போறதுனால இந்த குழந்தைகள்  காசுக்காக மட்டுமே உழைக்கும் வேலையாட்களிடம் வளர்வதால் அவங்க்ளோட ஆரோக்கியம், உடல் வளர்ச்சி, மன வளர்ச்சி, மன முதிர்ச்சி, இது எல்லாமே பாதிக்கப்படுது. இது மட்டுமில்லாம பெத்தவங்க கவனிப்பு இல்லாத பிள்ளைங்க பொதுவாகவே ரொம்ப ரிபெல்லியஸா, எதுக்கும் அடங்காதவங்களா இருக்காங்க.

இப்படிப்பட்ட பசங்க படிக்கிற பள்ளிகள்ல தான் நம்ம பிள்ளைகளும் படிப்பாங்க, அது போல அவங்களோட தாக்கம் கண்டிப்பா நம்ம பிள்ளைகள் கிட்டயும் கட்டாயம் தெரியும். என்னதான் நாம கண்டிப்போட இருந்தாலும், இது தான் ஃபேஷன், இது தான் ஐடியல் வேர்ல்ட் என்று ஒரு மாயையை க்ரியேட் பண்ணி, நம்ம பிள்ளைகளும் அதை பின்பற்ற தொடங்கிடுவாங்க.

அது போல பிள்ளை பேறை வேண்டாம் என்று ஒதுக்கிய மேற்க்கத்திய நாடுகள்ல இப்ப இருக்குற பெரிய பிரச்சினை‍ ஏஜிங்க் பாபுலேஷன். அதாவது, மக்கள் தொகையில் இளைஞர்களை விட வயசானவங்க அதிகமாகிட்டே போறது. அப்படி இருக்கும் ஒரு சூழல்ல, புதிய கண்டுபிடிப்புககள், வளர்ச்சி, வேலை வாய்ப்புன்னு எல்லாமே பாதிப்புக்குள்ளாவுது.  கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க, ஒரு ஊருல எல்லாருமே தாத்தா பாட்டிங்களாவே இருந்தா அந்த ஊரு எப்படி இருக்கும்னு?


இப்போதைக்கு இந்த பிரச்சினை பெரும்பாலும் ஐரோப்பாவில் அதிகமா இருக்கு. பின்லாந்து நாட்டில இது பத்தின ஒரு ஆராய்ச்சியில என்ன சொல்லிருக்காங்கன்னு பாருங்க:


"At the beginning of the twenty-first century the Finnish society is characterised by increasing individualisation, as well as a fragmentation of social values, life choices and identities. Concurrently, traditions and consistent social norms are losing importance. This applies also for the ageing process, which is far more individual today than ever before."


இந்த இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டின் துவக்கதில இருந்து அதிக அளவில் மனிதர்கள் ஒரு கூட்டாக, சமூகமாக வாழ்வதை தவிர்த்து, தனியாக வாழ ஆரம்பித்ததன் விளைவாக சமூக கட்டுபாடுகள் உடைந்து போயின. ஒரு குடும்பம் என்றால் அதில் தலைவன், தலைவி, பிள்ளைகள், அவர்களின் தாத்தா பாட்டி என்றும், அப்படி பல குடும்பங்கள் ஒன்றாக இருப்பது தான் ஒரு சமூகம் என்ற விஷயமே போற போக்க பார்த்தா இல்லாம போயிடும் போல.  இப்ப மேலை நாடுகள்ல இருக்கும் பழக்கங்கள் இந்தியாவிலும் வேகமா பரவிட்டு இருக்கு. பிள்ளைகள் வேண்டாம்னு சொல்றது, இருபதுகளின் இறுதிகளில் இருந்தாலும் "பிள்ளைகளை பார்த்துக்குற மன முதிர்ச்சி எங்களுக்கு இன்னும் வரலை" "come on, i am too young for that", "i don't think i can handle that responsibility" போன்ற வாசகங்கள் கேக்குறது வாடிக்கையாயிட்டு. 

தனி மனித சுதந்திரம், என் இஷ்டப்படி தான் எல்லாமே செய்வேன், என்னை யாரும் கேள்வி கேக்க கூடாது என்ற எண்ணங்கள் இப்போ நம்ம இளைய சமுதாயத்திடம் அதிகமா பரவிக்கொண்டிருக்கு.  கொஞ்சம் யோசிச்சு பார்த்தா தெரியும், மனிதன் எதற்கும் அடிபணியாம அவன் இஷ்டத்துக்கு போய்க்கொண்டிருந்தால் அதோட விளைவுகள் இந்த சமுதாயத்துக்கு எவ்வளவு பாதிப்பை உண்டு பண்ணும் என்று.